Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jeżycjada. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jeżycjada. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 22 lutego 2016

M. Musierowicz "Feblik"

Wydawnictwo: Akapit Press  |  Ilość stron: 276  |  Seria: Jeżycjada (21)
W tej części, która to zachowuje ciągłość fabularną w stosunku do "Wnuczki do orzechów", znów poznajemy nową twarz. Tym razem jest to Agnieszka, dawna koleżanka z klasy Ignacego, a obecnie studentka ASP, która artyzm i awersję do związków ma właściwie zapisane w genach - zarówno jej matka, jak i starsza siostra spełniają się artystycznie, a swego czasu zostały porzucone przez mężów. Nic więc dziwnego, że Adze nie w głowie młodzieńcze miłostki. Od czasu, gdy Ignacy widział ją po raz ostatni swój długi blond warkocz zmieniła na krótką czarną fryzurę, dlatego też nie poznaje jej od razu, gdy pewnego upalnego sierpniowego dnia wsiada do tego samego autobusu. Dziewczyna tymczasem staje się świadkiem jego przykrej rozmowy z Magdusią, przez co jeszcze niezręczniej byłoby jej się przedstawić. I pewnie zwyczajnie rozeszliby się w swoje strony, gdyby Ignacy nie był dżentelmenem, a Aga bliską omdlenia dziewczyną z ciężkim pakunkiem. Lądują więc w pobliskiej cukierni, gdzie chłopak w końcu ją rozpoznaje i za punkt honoru wyznacza sobie pomoc w dostarczeniu opakowanego bezpiecznie dzbana do nowego właściciela. A - jak wiadomo - los bywa przewrotny i może postawić przed tą dwójką całkiem sporo przeszkód.

Choć to na tej dwójce i tytułowym febliku (słabość, sympatia) skupia się najnowsza powieść Małgorzaty Musierowicz, znajdziemy tu także sporo innych wątków, a także, co mnie bardzo cieszy, wiele wspomnień oraz informacji na temat tego, co dzieje się u innych, znanych nam z poprzednich powieści bohaterów. Wszystko to sprawiło, że na nowo obudziła się we mnie ochota, by przypomnieć sobie choć kilka spośród wcześniejszych części Jeżycjady.
"Kiedy lubię jakąś książkę, chcę, żeby wszyscy ją przeczytali. A już zwłaszcza miłe osoby."
"Feblikowi" można by było wytknąć nadmierne przesłodzenie - można, ale nie zrobię tego, bo moim zdaniem powieść ta jest dokładnie taka, jaka powinna być. A jest urocza, pełna naturalnej, niewymuszonej miłości z dodatkiem różnego rodzaju rozczulających sentymentów (choć pojawiają się i bardziej przykre momenty). Jest tu też Mila, zwana obecnie Babi, którą za każdym razem uwielbiam jeszcze bardziej, a jednocześnie zazdroszczę jej tak idealnej, wieloletniej miłości. Nie mogłabym również zapomnieć o całej reszcie ukazanych tu postaci, spośród których wybijają się chociażby Józef (wraz z kontynuacją jego wątku z "Wnuczki do orzechów"), Ida oraz Gabriela.

A wracając do dwójki głównych bohaterów, bardzo przyjemnie obserwowało się ich odnawiającą się relację. Co prawda spośród dwójki kuzynów to małomówny, odpowiedzialny, ale i pełen ciepła Józef zawsze cieszył się większą sympatią z mojej strony, jednak "Feblik" i Ignacemu dał szansę pokazania się z lepszej strony. Ten zwykle chodzący z głową w chmurach erudyta, czasami tak niepasujący do współczesnych czasów zauważalnie wydoroślał, jednocześnie wciąż pozostając troskliwym i elokwentnym. No i jeszcze Agnieszka, z którą dogadywał się tak dobrze, że prawdziwą przyjemnością było oglądanie ich razem i czytanie rozgrywających się między nimi dialogów, pełnych humoru i sarkastycznych uwag (względnie monologów Ignacego). I do tego jeszcze ten jeden szczegół, który jest tak pięknym dopełnieniem całości - że z początku byli dla siebie jedynie przyjaciółmi.

Przyznam, że z początku nie spieszyło mi się do przeczytania "Feblika". Przypuszczałam nawet, że spora część zachwytu nad Jeżycjadą zdążyła mi już przejść, jednak, jak możecie łatwo wywnioskować na podstawie wszystkich powyższych słów, bardzo się pomyliłam. Małgorzata Musierowicz z łatwością ponownie wciągnęła mnie w wykreowany przez nią świat i naprawdę żałuję, że nie przytrzymała mnie w nim choć trochę dłużej. Pozostaje mi więc jedynie czekać (oby nie za długo) na koleją część - "Ciotka Zgryzotka".
"I okazuje się nagle, że każdy człowiek jest niezastąpiony. Nawet najmniej ważny, najskromniejszy, najbardziej cichy. Po każdym tworzy się wyrwa, mniejsza lub większa. Tyle miliardów ludzi, popatrz! I wszyscy niezastąpieni. I po każdym zostaje coś nieuchwytnego, ale dziwnie realnego, coś, co należy ponieść dalej."

środa, 31 października 2012

M. Musierowicz "McDusia"


McDusia - Małgorzata Musierowicz

Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 292
Seria: Jeżycjada (cz. 19)

poprzednia - "Sprężyna"
Akcja toczy się pod koniec roku 2009 tuż przed Bożym Narodzeniem. Do Poznania przyjeżdża Magda z zadaniem uporządkowania rzeczy po zmarłym pradziadku. Na ten czas zatrzymuje się u Borejków. Najbardziej cieszy się z tego Ignacy Grzegorz. Dlaczego? Z prostego powodu - zakochał się w niej. Ponadto za kilka dni Laura wychodzi za mąż. Czy wszystko pójdzie po jej myśli? Może jednak da o sobie znać ślubne Fatum panujące w rodzinie?

Na "McDusię" czekali chyba wszyscy wielbiciele "Jeżycjady", w tym i ja. Kupiłam ją zaraz po premierze. Trochę żałuję, że z czytaniem nie poczekałam do świąt, byłoby bardziej klimatycznie, jednak nie mogłam się powstrzymać. ;)

Na początku nie wiedziałam co sądzić o Magdusi. Niby miła, ale jednak nie do końca. Niby bezpośrednia, ale jednak skryta. Jak się dowiadujemy, niedawno doznała miłosnego zawodu. Od tego czasu wydaje jej się, że każdy przedstawiciel płci przeciwnej jest jak jej były. Czy jednak da sobie szansę na szczęśliwy związek?
Magda pomaga Laurze w przygotowaniach do śluby i wydaje się bardziej spięta niż sama panna młoda, która wszystko przyjmuje ze stoickim spokojem. Większość spraw związanych ze ślubem i weselem zostawia panu Gruszce, wiedząc że jej nie zawiedzie. Czy dopadną ją jakieś przedślubne wątpliwości? A może zjawi się jakiś niespodziewany gość?

"- Po prostu walnąłem głową w blat! - poinformował go wnuk [...].
- Walnąłeś? Po co?"

Józef podoba się wielu dziewczynom, jednak bez wzajemności. On nadal czeka na Trollę, która jest już na studiach medycznych. Czy i ona czuje do niego to samo? Będzie miał okazję się przekonać, bo przyjedzie na krótko do Poznania.

"Jeżycjada" nadal ma ten swój klimat. Zmieniły się czasy, więc i bohaterowie musieli stać się bardziej nowocześni. Książka dała mi powody do uśmiechu, znalazło się też miejsce na bardziej refleksyjne myśli. Czytało mi się ją szybko i przyjemnie. Jestem bardzo ciekawa kolejnej części, która ma się dopiero ukazać. Czy dorówna swoim poprzedniczkom? "McDusię" uważam za całkiem udaną, choć nie jest moją faworytką i chętniej wrócę do poprzednich części.
Co do okładki, bywały ładniejsze, jednak w miarę trafnie przedstawia Magdusię. Zanim zaczęłam czytać książkę zastanawiałam się o co chodzi z tymi kluczykami, teraz już wiem. ;)

"Ludzie bardzo chcą ufać, zwierzać się. Tylko zwykle się boją."

Następna jest (a właściwie dopiero będzie) "Wnuczka do orzechów".

5/6

sobota, 6 października 2012

M. Musierowicz "Sprężyna"




Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2008
Ilość stron: 219
Seria: Jeżycjada (cz. 18)

Poprzednia - "Czarna polewka"
Zacznę od okładki. Bardzo przypadła mi do gustu, od razu wiedziałam, że to córka Idy. ;D
Akcja rozgrywa się w roku 2008 w czerwcu. Łucja Pałys pojawia się tu jako spiritus movens, czyli sprężyna wydarzeń, a dokładniej sprężyna dobrych wydarzeń (jak sama się określiła). Na początek postanowiła wysłać ciocię Gabrysię na samotną wycieczkę, by mogła zająć się sobą. Po drodze jednak nastąpiły pewne problemy i ostatecznie ciocia pojechała z synem - Ignacym Grzegorzem. Czy wszystko pójdzie po jej myśli? Niekoniecznie.
Laura, studentka drugiego roku Akademii Muzycznej w Poznaniu ma dylemat. Postanawia się rozstać z ukochanym, uznała, że nie jest to miłość jej życia. Ponadto chce skończyć studia. Podczas spaceru zatrzymuje się w tłumie wokół ulicznych grajków. Usłyszała jedną ze swoich ulubionych melodii, a wśród słuchaczy zobaczyła chłopaka, który podczas trwania utworu zdawał się odczuwać to samo, co ona. Przez pewną chwilę utrzymywali kontakt wzrokowy. Laura poczuła, że łączy ją z nim jakaś złota nić. Po chwili chłopak odjeżdża. Czy pozwoli się tej więzi zerwać?
Józinek wraz z tatą wybiera się na biwak. Ignacy Grzegorz spontanicznie decyduje się im towarzyszyć. Jak będzie wspominał ten wyjazd? Pozytywnie? Negatywnie? I co sprawi, że Józinek zacznie zmieniać zdanie na jego temat?

"- Oni będą grzeczni, oni będą grzeczni!!! - zapewniła Łusia z pośpiechem - Zobaczysz! Jak na Dniu Szkoły jedna z mamuś grała na saksofonie, to była cisza jak makiem zasiał!
-Dziwne - bąknął logiczny Józinek. - Może zapomniała dmuchnąć?"

Książka ta jest pełna niezwykłych zbiegów okoliczności, które sprawiają, że sprawy toczą się tak a nie inaczej. Czasami może się to wydawać po prostu nierealne, ale jednocześnie miło jest czasem poczytać coś w tym stylu. Na pierwszy plan wychodzą coraz młodsi członkowie rodziny i nie jestem pewna, czy to mi odpowiada. Łusia potrafiła mnie czasami zirytować, no ale tak to czasem bywa. Wydaje mi się też, że nie znajdziemy tutaj już tak wielu cytatów, które chciałoby się zapamiętać jak w poprzednich książkach z tej serii.
Tak jak wcześniejsze części "Jeżycjady" i "Sprężynę" dobrze mi się czytało, to lekka powieść i świetny umilacz czasu. ;)

"Podobno zakochanie jest jak choroba. Psychiczna w dodatku."

Następna część - "McDusia"

4/6

środa, 15 sierpnia 2012

M. Musierowicz "Czarna polewka"




Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2006
Ilość stron: 266
Seria: Jeżycjada (cz. 17)

Poprzednia - "Żaba"
Akcja rozgrywa się w roku 2004 na wakacjach. Właściwie trudno jednoznacznie stwierdzić kto jest tu głównym bohaterem, jest to splot wielu wątków, które ostatecznie kończą się w jednym miejscu. Okładka sugeruje nam jedenastoletniego Ignacego Grzegorza Strybę. Od pewnego czasu czytuje on nie tylko dzieła antyczne, ale też kryminały. Lubi zwłaszcza te o Sherlocku Holmes'ie. W przyszłości zamierza założyć agencję detektywistyczną, do czego już się przygotowuje. Za namową dziadka szpieguje swoją siostrę - Laurę. Wytropił też opryszków kradnących komórki. Dzięki jego interwencji jego rówieśniczka Diana odzyskuje telefon. Oboje bardzo się polubili i chcą ze sobą chodzić. Czy coś z tego będzie? Ponadto następuje w nim przemiana, jakiego rodzaju? Sprawdźcie.

"Słuchając uważnie można się wiele dowiedzieć - i o tym co ludzie chcą przekazać, i o tym, czego zdradzić nie zamierzają; ludzie, co dziwne, nie lubią ciszy i zaraz chcą wypełnić takie puste miejsce w rozmowie."

Wiadomo,że rodzina może mieć wiele obaw co do wybranków jej członków, ale czy zabijanie balkonu gwoźdźmi nie jest przesadą? Tak właśnie zrobił senior rodu, Ignacy Borejko. Wobec kogo? Laury. Rozwścieczona wnuczka postanawia wziąć ślub z ukochanym pomimo jego odmowy. Nie mówiąc o tym prawie nikomu wyruszają w góry. Czy ostatecznie ich plany wypalą?
Róża jest szczęśliwą matką, wkrótce ma też zostać mężatką. Ignacy Borejko jest pesymistycznie nastawiony do jej ukochanego, gdyby od niego to zależało, ślub nie odbyłby się.
W dość niezręcznej sytuacji znalazła się Żaba, bywa z tego powodu drażliwa. Jaki to powód? Ma on związek z braćmi Żeromskimi. Nie chcę zdradzać szczegółów.

"Człowiek wielki jest skromny i cichy.  Człowiek małego formatu jest kłótliwy, a puszy się jak paw. Którego byście bardziej lubili? Ja - skromnego. Spokojnego i małomównego, o silnej osobowości."

"Zakazy są do kitu [...]. Rozstania też są do kitu. Trzeba być razem, a nie tak się ciągle rozstawać, bo z tego nic nie będzie [...]."

Czy warto działać pochopnie? Może lepiej się najpierw zastanowić? Laura o tym zapomniała, czy zdąży znaleźć czas na przemyślenia? Więcej nie napiszę, sami sprawdźcie. ;D
"Czarna polewka" nie zachwyciła mnie bardziej niż pozostałe części, czego nie uważam za minus. Ich poziom jest po prostu wyrównany. Na koniec zostawiłam jeden z wymowniejszych cytatów z książki.

"Miłość buduje. Po tym ją poznasz."

Kolejna część - "Sprężyna"

5/6

sobota, 23 czerwca 2012

M. Musierowicz "Żaba"




Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2005
Ilość stron: 214
Seria: Jeżycjada (cz. 16)

Poprzednia - "Język Trolli"
Na pierwszej stronie mamy spis wszystkich poznanych dotąd postaci z "Jeżycjady", moim zdaniem jest to bardzo przydatne.


"[...] stosowanie ścisłych metod było dla Żaby wręcz sposobem na życie. Ujęte w ramy, tamy i umocnienia życie jej biegło płynnie, spokojnie i bez zakłóceń. Wszystko pod kontrolą."

Tym razem bliżej poznamy Hildegardę Schoppe, przez rodzinę i znajomych nazywaną Żabą. Historia zaczyna się w dniu 1 maja 2004r. - w dzień przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i jednocześnie 15. urodzin naszej bohaterki. Na początku dowiadujemy się trochę o jej stylu życia, braciach i rodzicach. Następnie Żaba rusza na próbę szkolnego przedstawienia, a zdarzenia toczą się inaczej niż miały. Ulega dość niegroźnemu wypadkowi, a Piotr Żeromski czuje się za to odpowiedzialny i zabiera ją do znajomej lekarki. Okazuje się nią Ida Pałys. Po opatrzeniu ran wraca do domu, a dzień staje się jeszcze bardziej pechowy...

"Urok linii prostej.
Powab harmonii.
Czystość sytuacji jasnych, jednoznacznych, zarysowanych ostrym konturem, bez żadnych półtonów, półcieni czy pajęczyn.

Definitywna nieobecność zasadzek, labiryntów i mętliku.

Ład, bezpieczeństwo, planowanie długofalowe i zapinanie wszystkiego na ostatni guzik.

Tak mniej więcej przedstawiały się priorytety Żaby Schoppe."


Hildegarda dowiaduje się, że jej najstarszy brat nie jest wcale taki idealny, jak myślała. Nie ma zamiaru siedzieć z założonymi rękami i postanawia działać. Próbuje rozbudzić we Fryderyku jakieś uczucia, może to być np. poczucie winy, chce żeby brat uzmysłowił sobie, że źle zrobił, czy jej się to uda?
Przy okazji dochodzi też do wniosku, że drugi brat - Wolfi (Wolfgang Amadeusz) nie jest taki zły jak myślała, okazuje się całkiem miły.
Czy potrafimy zawsze wszystko kontrolować? Nie, bo nie wszystko zależy od nas. Niektórzy jeszcze tego nie wiedzą.

"- Chyba po prostu wolę nie ryzykować - powiedziała wreszcie. - No, jakby ci to wyjaśnić...
- No? Jakby? - Zakpił brat.
[...]
- Boję się, że stracę panowanie nad sytuacją - sprecyzowała."

W tej części akcja jest dość rozbudowana. Bardzo mi się spodobała, jednak trochę mi przykro, że zostały jeszcze dwie książki tej serii (jak na razie, ale kolejna ma zostać wydana jeszcze w tym roku).
Co reprezentuje sobą  ta historia? Udowadnia, że nie wszystko od nas zależy, co nie znaczy, że mamy poddawać się już na starcie. Wręcz przeciwnie, powinniśmy się starać żyć jak najlepiej. Mimo wszystko nie bądźmy bardzo zasadniczy, czasem warto dać się porwać biegowi wydarzeń.
Nie przypadła mi do gustu okładka, a zwłaszcza to, że Żaba ma siwe włosy. Na ilustracjach w środku książki jest zdecydowanie ładniejsza.

Następna jest "Czarna polewka".

5/6

piątek, 18 maja 2012

M. Musierowicz "Język Trolli"




Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2004
Ilość stron: 208
Seria: Jeżycjada (cz. 15)

Poprzednia - "Kalamburka"
Tym razem o Józefie Pałysie, w domu nazywanym Józinkiem. Czy metody wychowawcze Idy się sprawdziły? Właściwie tak. Jej syn jest naprawdę mądrym chłopakiem, jednak nie chwali się tym. Niewiele mówi, ale prowadzi bogate monologi wewnętrzne - "Istny dom wariatów - orzekł w duchu Józinek. I po to właśnie są monologi wewnętrzne. Można powiedzieć 'dom wariatów' i nikt się nie obrazi." Pytany - odpowiada krótko. W przeciwieństwie do rodziców jest bardzo dobrze zorganizowany i zaradny, to do niego się zwracają, gdy czegoś szukają. Jest świetnym obserwatorem i potrafi wyciągać wnioski. Bardzo dobrze, często bez słów, rozumie się z babcią, natomiast z kuzynem nie potrafi się porozumieć.

"Przemoc nie jest dobrym środkiem porozumienia."

We wrześniu poznał dziewczynę - Staszkę Trollę. Bardzo mu imponuje, uwielbia jej głos. Jest od niego starsza,  ale uwielbia spędzać z nią czas. Tylko czy w wieku 9 lat można się zakochać?
W sylwestra za namową kuzynki idzie do niej i poznaje jej niezwykłą rodzinę. Bardzo się z nimi zżyli, zostali też zaproszeni na koncert ich rodzinnego zespołu. Józinkowi wraz z Laurą udało się przekonać dziadka, jednak koniecznie chciał z nimi pojechać kuzyn - Ignacy Grzegorz. Co dalej? Sprawdźcie.

"Są tacy, co okradną nawet wiejski kościółek. I są tacy, co oddadzą ostatni grosz dla chorego. Ja wiem, że są ci drudzy, to się nie boję tych pierwszych."

A dlaczego Trolla tak się upiera przy noszeniu tej swojej czapki? Czy tylko na złość nauczycielce? Tego dowiecie się już podczas czytania.
Zdziwiła mnie sytuacja, w której znalazła się Róża, całkiem się tego nie spodziewałam.
Ta książka uświadamia nam, że to, co robimy może być całkiem inaczej odebrane przez pewne osoby. Mogą się poczuć pominięte, choć właściwie nie o to nam chodziło. Także i my możemy mylnie odbierać czyjeś intencje, a to często prowadzi do konfliktów.
Kolejna część - "Żaba".

5/6

piątek, 27 kwietnia 2012

M. Musierowicz "Kalamburka"




Wydawnictwo: Akapit Press
Rok wydania: 2001
Ilość stron: 286
Seria: Jeżycjada (cz. 14)

Poprzednia - "Tygrys i Róża"
Melania Borejko - kochająca żona, matka i babcia. Z wcześniejszych książek dowiadujemy się o niej niewiele, akcja skupia się na młodszych bohaterach. Tym razem przyszedł czas na historię jej życia podaną w sposób dość niekonwencjonalny.
Forma książki zdecydowanie mnie zaskoczyła. Autorka zaczyna od roku 2000, po czym przechodzi do lat wcześniejszych. Tak napisana książka najpierw dziwi, a potem zaczyna coraz bardziej ciekawić. Poznajemy tą historię od końca, znamy to, co było później, ale jej początki pozostają zagadką.
Małgorzata Musierowicz ukazuje nam codzienne życie w czasach powojennych, jednak nie przesłania to głównego wątku. Dowiemy się jak Mila poznała Ignacego i swoją najlepszą przyjaciółkę Monikę. Możemy też przeczytać sporo o jej opiekunce - Gizeli.
Niektórych informacji autorka nie podaje nam wprost, pozwala domyślać się tożsamości pewnych osób, takich jak tajemniczy pisarz sztuk teatralnych.
Książka czasem wydawała mi się dość przydługa, zwłaszcza, gdy akcja bardziej zwalniała, ale wrażenie to szybko przechodziło.
Sploty wielu wydarzeń, często sprzed kilku lat, potrafią zaskoczyć. Teraz widać jak dobrze autorka musiała przemyśleć poszczególne części serii, żeby wszystko tak płynnie łączyło się w spójną całość. Naprawdę jej to wyszło.
Książka bardzo mi się spodobała, odebrałam ją trochę jakby początek całej serii. Mogę ją szczerze polecić, ale uprzedzam, że najlepiej się czyta, zaczynając od pierwszych części. ;)
Następna książka z serii: "Język Trolli".

4/6